من و کلاغ سیاه و سکو ت تنها عابران خیابانی بودیم

 که هنوز در اغوش صبح و سکوت خواب بود.

خیابانی که اسمانش هنوز صبح نبود و شب نبود هم

ماه بود و هم خورشید. این سو ماه خفته در هاله ای

 از ابر و انسو خورشید در انتظار بیداری ماه و وداع و

 طلوع و شروع روزی نو .خیابانی که اغازش بوته های

 تمشک بودند و شبه یاسها و چسب ها و نیلوفرها

ونرده های اهنی که همگی حصار باغی بودند بزرگ

 که شنبه و یکشنبه ها سرگرمی اهالی اهل سبزی

 و ابادی و عشق و باغ و بودن بود و هر کس قطعه ای

 را در اجاره داشت و اجازه کاشت وداشت و هر انچه

 دلش می خواست می کاشت از افتابگردان و  میوه ها

 و سبزیجات فصل گرم تا ذرت ومیوه ها و سبزیجات فصل

 سرد. قطعاتی که دیواره های افتابگردان و ذرت و

پیچک و نیلوفر و گلهای ریز و رنگارنگ انها را از یکدیگر

جدا می کرد.

خیابانی که در پیچ میانی اش مجتمع ابتدایی بود و راهنمایی

 و دبیر ستان همه در کتار هم و هیاهوی بچه ها تا ساعتی

 و لحظه ای دیگر تمام زمین و اسمان را پر میکرد و سکوت

 ساکت و کر می شد و در میان مه گم می شد.

خیابانی که در انتهایش میدانی بود که یک سو یش

 به مرکزشهر شلوغ میرفت که اینروزها پذیرای خیل

 عظیم مردمی بودکه با خریدن هدایا و کارت و گل و .......

 به استقبال سال نوی میلادی می رفتند و سوی دیگرش

 به کالج بزرگ شهر که جمعیت بزرگی از بجه های ۱۸-۱۶

ساله را که پس از اتمام دبیرستان برای ادامه تحصیل

 راهی ان می شدند و تپه های اطراف ان و سوی اخرش

 به یکی از خانه های سالمندان محلی که در ان گریه و

 خنده و زندگی و مرگ و ... همه را با هم می دیدی و تک تک،

محلی که روزی که می امدی برای دیدن زیبا می نمود

 و اگر تصمیم می گرفتی به ماندن زندان،

 هیج درروئی نداشت مگر برای ما که در انجا کار می کردیم

 نه زندگی،

و برای تو که توفیق اجباری ماندن داشتی  دری برای ورود

و هیج دری برای خروج،

 پنجره ها خسته و بسته و تو از صبح تا شب نشسته

 و جشم انتظار امدن کسی که تو را به خانه ببردو هزاران

 بار تکرار یک جمله:

Oh Dear, please take me home

 و از صبح تا شب هر جه که می شنیدی حرفی از مادر

 و خانه و اشیانه داشت و حکایت از اینکه همه در ارزوی  

 رفتن به خانه اند و اینجا را خانه نمی دانند. انها را اورده اند

اما کسی نیامده به دنبالشان برای رفتن به خانه ،

نمی خواهند بماننداما باید بمانند و تو به اختیار پرستار

 اینگونه ادمهایی هستی که از صبح تا شب از تو

سوالشان این است که راه خانه از کدام طرف است؟

 و تو می توانی انها را به خانه ببری و...................؟

و تو جوابت اریست اما عاری از راستی،

 راستی جه باید کرد؟

خدایا

انان که همه چیز دارند

 مگر تو را

به سخره می گیرند

انان را که هیچ ندارند

مگر تو را

(رابیندرانات تاگور)

خداوند برای گلهایی که برایمان می فرستد منتظر باسخ است.

 شبكه پرمخاطب «CBS» آمريكا در گفت‌وگو و گزارشي،

 روند تحولات روحي «يوسف اسلام»، ستاره موسيقي جهان،

را نمايان كرده است.

«يوسف اسلام» كه زماني هنرمندي ركورددار به شمار مي‌رفت، در اوج دوران

محبوبيت خود، از اين كار كناره‌گيري كرد.

ترانه‌هاي او در دهه 1970، حدود شصت ميليون آلبوم فروش داشت اما پس

 از گرويدن به اسلام در سال 1977 و انتخاب يك نام جديد، اين خواننده فاصله

زيادي از كار سابقش گرفت. او امسال نخستين آلبوم خود پس از سه دهه

را با نام «يك جام ديگر» منتشركرد.

او در گفت‌وگويي با «CBS» گفت: «در اين برهه از زمان، اين بهترين كاري

است كهمي‌توانم بكنم. چراكه موعظه كردن، سياست و اين حرف‌ها،

كاري را پيش نمي‌برد. من مي‌خواهم با قلبم با قلب‌ها حرف بزنم. مطمئن

باشيد به اين ترتيب مردم مي‌توانند بخشي از زيبايي‌هايي را كه من كشف

كرده‌ام، كشف كنند».

اسلام گفت: «عده زيادي از مردم دوست داشتند من به خواندن ادامه دهم.

 شما به جايي مي‌رسيد كه به اندازه كافي خوانده‌ايد... ارضا مي‌شويد

 و مي‌خواهيد شغلتان را با زندگي كردن عوض كنيد. تا زماني كه به آنجا

رسيدم، زندگي نكرده بودم. بلكه در حال جستجو در جاده بودم».